Jak zachęcić kursantów do ukończenia kursu?
Zdjęcie: Anete Lusina / Pexels
Żeby pomóc kursantom ukończyć kurs, najpierw znajdź konkretny moment zatrzymania. Następnie usuń przeszkodę, zmniejsz pierwszy krok i pokaż, jak sprawdzić postęp. Samo wysyłanie większej liczby przypomnień nie naprawi niejasnej lekcji, zbyt trudnego zadania ani niedopasowanej obietnicy sprzedażowej.
Ukończenie nie powinno oznaczać wyłącznie odhaczenia wszystkich filmów. Warto wiedzieć, czy uczestnik potrafi wykonać zadanie, po które przyszedł. Dlatego poprawę kursu oprzyj zarówno na danych o korzystaniu, jak i na jakości efektu pracy.
Poniżej pokazujemy proces diagnozy, przykładową zmianę modułu i sposób porównywania wyników. Liczby są ilustracyjne. Nie przedstawiamy rynkowej średniej ukończeń ani obietnicy, że konkretne przypomnienie podniesie wynik o określony procent.
Zdefiniuj, co liczysz jako ukończenie
Możesz mierzyć obejrzenie materiałów, oznaczenie lekcji, zaliczenie quizu albo oddanie projektu. Każdy z tych wskaźników opisuje coś innego. Uczestnik może obejrzeć cały film i nadal nie umieć samodzielnie wykonać zadania.
Przy kursie przygotowania oferty sensownym rezultatem może być gotowa strona spełniająca kilka kryteriów. Przy nauce podstaw programu: wykonany plik. Przy kursie wiedzy: odpowiedzi na pytania wymagające zastosowania zasad.
Zapisz definicję przed porównaniem grup. Jeśli w pierwszej edycji liczysz wszystkie odtworzone filmy, a w drugiej jedno kliknięcie „ukończono”, poprawa procentu nie będzie dowodem skuteczniejszej nauki.
Oddziel ukończenie programu od osiągnięcia dalszego efektu biznesowego. Przygotowanie strony oferty można sprawdzić na koniec kursu. Liczba późniejszych klientów zależy również od wielu czynników poza samym szkoleniem.
Zobacz, gdzie uczestnicy się zatrzymują
Przejdź od zakupu do zadania końcowego. Sprawdź kolejno: otrzymanie wiadomości, wejście do produktu, rozpoczęcie pierwszej lekcji, wykonanie pierwszego ćwiczenia i przejście przez trudniejsze moduły.
Jeśli duża część kupujących nie otwiera kursu, przyczyną może być brak jasnej instrukcji rozpoczęcia. Jeśli zaczynają, ale zatrzymują się w jednym miejscu, warto przyjrzeć się konkretnej lekcji oraz wymaganiom.
Nie wyciągaj całej diagnozy z pojedynczego wskaźnika. Brak oznaczenia lekcji może oznaczać brak nauki, ale także zapomniane kliknięcie. Porównaj dane z pytaniami kierowanymi do pomocy i krótką rozmową z uczestnikami.
Przygotuj prostą mapę problemów. Zapisz etap, obserwację, możliwe wyjaśnienie oraz sposób sprawdzenia. „Ludzie są mało zmotywowani” nie jest wystarczającą diagnozą, bo nie wskazuje działania, które możesz poprawić.
| Obserwacja | Co warto sprawdzić | Możliwa zmiana |
|---|---|---|
| Zakup bez rozpoczęcia | Dostarczenie dostępu i instrukcję pierwszego kroku | Krótkie powitanie z jednym zadaniem |
| Zatrzymanie przy ćwiczeniu | Wymagane narzędzie, dane i przykład | Plik startowy oraz pokaz wykonania |
| Powtarzające się błędne odpowiedzi | Treść pytania i wyjaśnienie zasady | Lepszy przykład oraz komentarz do błędu |
| Brak powrotu po przerwie | Czy wiadomo, gdzie kontynuować | Wskazanie konkretnej lekcji i małego kroku |
| Odhaczone materiały bez projektu | Zgodność ćwiczeń z rezultatem | Zadania budujące kolejne części projektu |
Zapytaj o przeszkodę bez oceniania uczestnika
Krótka wiadomość może brzmieć: „Chcę sprawdzić, czy początek kursu jest jasny. Co najbardziej utrudniło Ci wykonanie pierwszego zadania: czas, instrukcja, narzędzie czy coś innego?”. Pozostaw miejsce na odpowiedź własnymi słowami.
Nie pisz, że osoba „porzuciła naukę”, jeśli widzisz jedynie brak aktywności w panelu. Mogła pracować na pobranym materiale, wyjechać albo potrzebować kursu tylko do jednego problemu.
Oddziel brak czasu od zbyt dużego kroku. „Nie mam dwóch godzin” może prowadzić do zaproponowania krótszego zadania. „Nie mam danych do ćwiczenia” wymaga materiału startowego, a nie kolejnego apelu o systematyczność.
Rozmowy z kilkoma osobami pomagają formułować hipotezy. Nie są automatycznie reprezentatywnym badaniem całej grupy. Zanotuj, ile osób odpowiedziało i czy wypowiadali się również ci, którzy faktycznie utknęli.
Zmniejsz pierwsze zadanie, zachowując jego sens
Pierwsza aktywność powinna pozwalać rozpocząć pracę bez przygotowania całego projektu. Zamiast „stwórz kompletną strategię”, poproś o opisanie jednego odbiorcy i jednej sytuacji zakupowej.
Mały krok nie oznacza banalnego ćwiczenia niezwiązanego z rezultatem. Powinien tworzyć część późniejszej pracy. W kolejnych lekcjach uczestnik uzupełnia ten sam dokument, zamiast zaczynać od zera za każdym razem.
Podaj przewidywany czas jako orientację, nie gwarancję. Osoba początkująca może potrzebować dłuższej chwili niż autor. Powiedz również, co przygotować przed rozpoczęciem, aby nie przerywać zadania na szukanie plików.
Pokaż dwa przykłady: wystarczająco dobry oraz wymagający poprawy. Wyjaśnij różnicę według jawnych kryteriów. Sam idealny wzór potrafi ukryć proces dochodzenia do rozwiązania.
Przykład poprawy jednego modułu
Załóżmy fikcyjny kurs o ofercie usługowej. Dotychczasowa lekcja trwa 45 minut, omawia odbiorcę, cenę i promocję, a kończy się poleceniem „przygotuj swoją ofertę”. Uczestnik nie otrzymuje pliku startowego ani kryteriów oceny.
Proponowana zmiana nie polega wyłącznie na podzieleniu filmu. Najpierw wydzielamy zadanie: opisanie konkretnego problemu klienta. Następnie dobieramy instrukcję i przykład, które pozwalają je wykonać.
| Element | Przed zmianą | Po zmianie |
|---|---|---|
| Cel | Poznać zasady tworzenia oferty | Opisać odbiorcę, problem i oczekiwany rezultat |
| Materiał | Jeden wykład z kilkoma tematami | Krótkie wyjaśnienie i demonstracja jednego zadania |
| Ćwiczenie | Przygotuj ofertę | Uzupełnij trzy pola w karcie pracy |
| Sprawdzenie | Brak kryteriów | Czy opis wskazuje konkretną osobę, sytuację i zmianę |
| Następny krok | Przejdź dalej | Użyj przygotowanego opisu w lekcji o zawartości oferty |
To propozycja projektu, a nie udowodniony wzrost ukończeń. Po wdrożeniu trzeba sprawdzić, czy uczestnicy rozumieją polecenie i czy powstają lepsze odpowiedzi.
Nie usuwaj całej trudności. Warto pozostawić zadanie wymagające samodzielnej decyzji, jeśli to właśnie tej umiejętności uczysz. Usuń przede wszystkim niepotrzebne przeszkody organizacyjne oraz brakujące informacje.
Daj okazję do przypomnienia sobie wiedzy
W badaniu Roedigera i Karpicke z 2006 roku uczestnicy pracowali z tekstami i wykonywali testy odtwarzania albo ponownie studiowali materiał. W odroczonych pomiarach wcześniejsze testowanie sprzyjało lepszemu zapamiętaniu niż kolejne czytanie. Źródło: Test-Enhanced Learning.
To wynik dotyczący określonych warunków badania, nie dowód, że dowolny quiz zwiększy ukończenie komercyjnego kursu. Praktyczny wniosek projektowy jest skromniejszy: warto dać uczestnikowi okazję samodzielnego przywołania i zastosowania wiedzy.
Po lekcji poproś więc o wyjaśnienie zasady własnymi słowami, wybór rozwiązania w nowym przykładzie albo wykonanie krótkiej czynności bez podglądania instrukcji. Następnie pokaż uzasadnienie poprawnej odpowiedzi.
Nie zamieniaj każdego sprawdzenia w egzamin wysokiej stawki. Ćwiczenie może służyć rozpoznaniu luki i powrotowi do konkretnego fragmentu. Uczestnik powinien wiedzieć, czy wynik blokuje dalszą naukę, czy jest wyłącznie informacją pomocniczą.
Informacja zwrotna powinna wskazywać następny ruch
„Źle” albo „spróbuj ponownie” mówi niewiele. Przy błędzie pokaż, jaką zasadę pominięto i gdzie znaleźć przykład. Przy poprawnej odpowiedzi również warto wyjaśnić, dlaczego rozwiązanie pasuje do sytuacji.
W zadaniu otwartym odnieś komentarz do kryteriów. Możesz wskazać jeden dobrze wykonany element, jedną najważniejszą poprawkę i sposób jej sprawdzenia. Nie musisz pisać pełnej recenzji każdego zdania.
Jeżeli obiecujesz ocenę przez autora, policz czas oraz termin odpowiedzi. Przy 40 osobach i 15 minutach na pracę potrzebujesz dziesięciu godzin na jedną rundę komentarzy. Tę pracę trzeba uwzględnić w cenie i kalendarzu.
W wersji bez indywidualnej oceny przygotuj rozwiązania przykładowe oraz kryteria samooceny. Opisz ten model uczciwie. Automatyczny wynik quizu nie jest tym samym co ekspercka ocena całego projektu.
Przypomnienie powinno prowadzić do konkretnego działania
Wiadomość „wróć do kursu” wymaga od uczestnika ponownego ustalenia, co robić. Lepsza może wskazywać mały krok: „Otwórz kartę odbiorcy i uzupełnij pierwsze pole. W lekcji drugiej znajdziesz przykład”.
Nie udawaj wiedzy, której nie masz. Jeśli sekwencja wysyła e-mail trzy dni po nadaniu dostępu, napisz „jeśli jeszcze nie zacząłeś”. Nie stwierdzaj „nie obejrzałeś lekcji”, dopóki nie korzystasz z potwierdzonego, odpowiedniego warunku.
Przykładowa wiadomość wspierająca naukę:
Temat: Jeden krok do pierwszej wersji oferty
Jeśli utknąłeś przy opisie odbiorcy, zacznij od jednego konkretnego klienta. Otwórz kartę pracy z lekcji drugiej i uzupełnij tylko pole „Z czym przychodzi?”. Poniżej przykładu znajdziesz trzy pytania pomocnicze. Jeżeli problem dotyczy otwarcia pliku, skontaktuj się z pomocą pod adresem wskazanym w kursie.
Oddziel komunikację potrzebną do realizacji usługi od promocji innych produktów. Dobierz właściwy kanał, podstawę wysyłki i ustawienia odbiorców. Nie traktuj zakupu jako automatycznej zgody na każdą przyszłą kampanię.
Co można przygotować w heyhey?
W kursie możesz wykorzystać lekcje, quizy i zadania. Zdecyduj, które sprawdzenia są potrzebne do dalszej nauki, oraz przetestuj zachowanie z perspektywy uczestnika. Szczegóły opisuje instrukcja tworzenia kursu.
Dokumentacja automatyzacji wymienia między innymi ukończenie lekcji, wynik quizu i ukończenie kursu jako wyzwalacze. Możesz więc projektować komunikację wokół rzeczywistych zdarzeń, w granicach dostępnych warunków oraz statusu kontaktu. Źródło: automatyzacje i sekwencje.
Nie każdy brak działania jest osobnym, gotowym warunkiem. Jeśli potrzebujesz wiadomości po konkretnym okresie bez nauki, sprawdź dostępne wyzwalacze, znaczenie nieaktywności i warunki zatrzymania. Nie zakładaj, że ogólna nieaktywność kontaktu oznacza przerwanie określonej lekcji.
Przed włączeniem sprawdź osobę, która ukończyła zadanie, osobę w trakcie oraz kontakt wypisany z marketingu. Potwierdź, że gotowa sekwencja nie wysyła sprzecznych wiadomości i respektuje ustawienia odbiorcy.
Jak zmierzyć poprawę bez mylących procentów?
Ustal okno obserwacji, na przykład 30 dni od rozpoczęcia. Porównuj osoby, które miały pełne 30 dni na naukę. Nowy klient z wczoraj nie powinien być traktowany tak samo jak uczestnik kończący miesięczny program.
Przykładowo w pierwszej grupie 50 osób rozpoczęło kurs, a 20 wykonało zdefiniowane zadanie końcowe w ciągu 30 dni. Wynik wynosi 40%. W drugiej grupie 50 rozpoczęło, a 28 wykonało zadanie: 56%.
Różnica to 16 punktów procentowych. Wzrost względny wynosi 40%, ponieważ osiem dodatkowych ukończeń porównujemy z wcześniejszymi dwudziestoma. Oba opisy są matematycznie poprawne, ale znaczą coś innego.
To liczby przykładowe, nie wynik działania heyhey. Nawet w rzeczywistych danych dwie kolejne grupy mogą różnić się poziomem, źródłem zakupu i czasem na naukę. Bez odpowiedniego projektu porównania nie przypisuj całej zmiany jednemu e-mailowi.
Sprawdź również jakość zadań oraz koszt obsługi. Wyższy procent odhaczeń przy gorszych pracach nie musi oznaczać lepszego kursu. Z kolei poprawa wymagająca nieplanowanych dziesiątek godzin wsparcia może być trudna do utrzymania.
Plan poprawy na najbliższą edycję
W pierwszym tygodniu zbierz dane i pytania. Wybierz jedną przeszkodę, którą potrafisz opisać konkretnie. Następnie popraw instrukcję, przykład lub organizację zadania, zachowując zapis poprzedniej wersji.
W drugim kroku sprawdź zmianę na małej grupie. Zapytaj, jak uczestnicy rozumieją polecenie, zamiast od razu wyjaśniać je za nich. Zapisz problemy i czas potrzebny na wykonanie.
Przed kolejną edycją ustal definicję ukończenia oraz okres pomiaru. Po zakończeniu porównaj wyniki i odpowiedzi jakościowe. Nie zmieniaj jednocześnie całego programu, ceny, grupy odbiorców i komunikacji, jeśli chcesz zrozumieć wpływ konkretnej poprawki.
Kontekst rynkowych liczb opisujemy w artykule o rynku kursów online w Polsce. Własny kurs poprawiaj jednak przede wszystkim na podstawie własnej, jasno zdefiniowanej ścieżki uczestnika.
Pozostaw prostą drogę powrotu po przerwie
Osoba wracająca po kilku tygodniach może nie pamiętać, gdzie zapisała pracę i co miała zrobić dalej. Dodaj na początku modułu krótkie przypomnienie potrzebnego materiału oraz wskazanie efektu poprzedniego zadania.
Przygotuj także instrukcję wznowienia: znajdź ostatnią ukończoną pracę, porównaj ją z kryteriami i wybierz następny krok. Nie wymagaj ponownego przechodzenia całej ścieżki tylko dlatego, że uczestnik miał przerwę.
Jeśli zmieniłeś program, pokaż mapę dawnych i nowych nazw lekcji. Dzięki temu wiadomość „wróć do modułu trzeciego” nadal będzie zrozumiała. Ułatwienie powrotu jest konkretną zmianą doświadczenia uczestnika; jej wpływ na ukończenia sprawdzaj tak samo jak inne poprawki, w jasno określonej grupie i okresie.
Pytania o ukończenie kursu
Jaki procent ukończeń jest dobry?
Nie ma jednej wartości pasującej do wszystkich produktów. Znaczenie mają definicja, czas obserwacji, odbiorcy i cel programu. Najpierw ustal porównywalny punkt odniesienia dla własnego kursu.
Czy więcej e-maili pomaga?
Może pomóc jasna wiadomość we właściwym momencie. Większa liczba wysyłek sama w sobie nie usuwa problemów z treścią, dostępem ani zakresem zadania.
Czy trzeba blokować kolejne lekcje quizem?
Tylko jeśli zaliczenie konkretnej wiedzy jest potrzebne do dalszej pracy. Zbędne blokady mogą utrudniać korzystanie osobom, które wracają po wybraną odpowiedź.
Od jakiej zmiany zacząć?
Od pierwszego miejsca, w którym uczestnik nie wie, co zrobić dalej. Popraw jeden krok i sprawdź efekt na wykonaniu zadania, nie wyłącznie na kliknięciach.